ORĘDZIE Synodu Biskupów Kijowsko-Halickiego Arcybiskupstwa Większego Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego do wiernych i wszystkich ludzi dobrej woli w 70-tą rocznicę tragedii wołyńskiej.

March 28, 2013  |   Informacje   |     |   Comments Off on ORĘDZIE Synodu Biskupów Kijowsko-Halickiego Arcybiskupstwa Większego Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego do wiernych i wszystkich ludzi dobrej woli w 70-tą rocznicę tragedii wołyńskiej.

ORĘDZIE

Synodu Biskupów Kijowsko-Halickiego

Arcybiskupstwa Większego

Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego

do wiernych i wszystkich ludzi dobrej woli

w 70-tą rocznicę tragedii wołyńskiej

Do duchowieństwa, zakonników, zakonnic i świeckich Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego i wszystkich ludzi dobrej woli

Drodzy w Chrystusie!

W przededniu obchodów 70-tej rocznicy ukraińsko-polskiego konfliktu na Wołyniu, my, biskupi Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego, pragniemy przedstawić nasze stanowisko odnośnie tych tragicznych wydarzeń. Podyktowane jest to nie tylko pragnieniem uczczenia niewinnych ofiar i solidaryzowania się z ich rodzinami, ale i obawą o to, że politycznie uwarunkowana manipulacja okolicznościami tej tragedii i zawzięte nieprzejednanie serc pojedynczych osób bądź środowisk, może rozniecić przygasły ogień wrogości między narodami.

Historycy muszą jeszcze włożyć wiele wysiłku, by wyjaśnić wszystkie okoliczności i przerażające szczegóły ukraińsko-polskich starć i przelewu krwi, ich gorzkie skutki, jak również ustalić imiona wszystkich, którzy ucierpieli. Jedno nie ulega wątpliwości: w oczach Pana nic nie usprawiedliwia nawet jednego unicestwionego życia i choćby najmniejszej krzywdy.

Bratobójstwo na Wołyniu w latach 1942-1943 domaga się chrześcijańskiej oceny, bo tylko tak można odpowiedzieć na dylematy moralne towarzyszące temu konfliktowi i uzdrowić pamięć. Bóg stworzył nas jako różnych, w sposób nieunikniony więc narody polski i ukraiński będą mieć odmienną zbiorową pamięć o tych wydarzeniach. Różnice dotyczyć będą oceny ich kontekstu historycznego i nazw, jakimi będzie się je określać.

Jednak, pomimo całej odmienności, wszyscy zostaliśmy obdarzeni równą godnością dzieci Bożych. Pan dał nam takie same przykazania i zobowiązał do ich przestrzegania. Dlatego też przed obliczem Pana, w świetle jego kategorycznego żądania „Nie zabijaj”, nie możemy ociągać się z wypracowaniem jednakowej chrześcijańskiej oceny przeszłości. Wobec Wcielonej Miłości wyrazić musimy gorzką świadomość przewinienia i pokajać się, bo nic nie usprawiedliwia wzajemnej wrogości, pchającej aż do przelewu bratniej krwi.

Chrześcijańska ocena tragedii wołyńskiej, jak również krzywd w stosunkach między Ukraińcami i Polakami, zaistniałych przed nią bądź nią spowodowanych, domaga się od nas ich jednoznacznego potępienia. Z chrześcijańskiego punktu widzenia zasługiwała na potępienie zarówno polityka obliczona na pozbawienie Ukraińców prawa na samookreślenie na swojej ziemi, jak i zbrojna przemoc w stosunku do polskiej ludności na Wołyniu.

Naszym moralnym obowiązkiem przed Bogiem jest uświadomienie sobie, że polityczne i ideologiczne zasady, które ich wyznawcom wydawały się niepodważalnymi, ostatecznie doprowadziły do zabójstw niewinnych ludzi i wzajemnej zemsty. To, co niektórym jawiło się jako sprawiedliwe i niby święte w oczach Boga, okazało się bezwzględnym deptaniem jego przykazań i wszechogarniającą ciemnością nad duchem ludzkim.

Przed Panem naszym Jezusem Chrystusem, wcieloną i objawioną człowiekowi Prawdą, uznając z bólem naszą niezdolność wcielić w życie naukę, jaka wypływa z Chrztu Świętego, oddajemy szczególny hołd i czcimy pamięć tych licznych bohaterów, Ukraińców i Polaków, którzy ryzykując własnym życiem, ratowali bliźnich przed zagładą czy też w inny sposób stawali w ich obronie w tych dramatycznych czasach.

Zdajemy sobie sprawę, że nie mamy władzy nad przeszłością. Dlatego naszym celem jest nie tylko objęcie chrześcijańskim spojrzeniem tragicznej przeszłości i zawierzenie jej Bożemu miłosierdziu, z błaganiem skierowanym do Wszechmogącego, by uleczył rany historii na ciałach naszych narodów. Jeszcze bardziej leży nam na sercu to, by ustrzec naszą teraźniejszość i przyszłość, za którą niesiemy bezpośrednią odpowiedzialność. Zadaniem naszego Kościoła jest zagwarantowanie, by budując dzisiejsze stosunki między sąsiednimi narodami i wyruszając w pielgrzymkę do wspólnej przyszłości, nasze narody wzięły ze sobą tylko dobre duchowe wskazania i autentyczne przykazania Chrystusa.

Pragniemy kontynuować dzieło pojednania dwóch bratnich narodów – polskiego i ukraińskiego – dla wzajemnego przebaczenia w imię sprawiedliwości. Ten trud rozpoczęli 22 maja 1945 roku w rzymskim Kolegium św. Jozafata prymas Polski August kardynał Hlond i ukraiński biskup Iwan Buczko. Kamieniem milowym na tej świętej drodze było liturgiczne ogłoszenie aktu przebaczenia i pojednania, jakie dokonało się 19 czerwca 2005 r. w Warszawie i 26 czerwca 2005 r. we Lwowie.

Popieramy apel Ukraińskiej Rady Kościołów i Wspólnot Religijnych, zawarty w jej deklaracji „Wiedza o przeszłości drogą ku przyszłości” z 3 października 2012 r. Należy przeciwstawiać się konfliktom religijnym i między narodowościami. Powinniśmy to robić i my zarówno poprzez świadectwo współpracy, wzajemnego szacunku, porozumienia i wsparcia między przedstawicielami różnych narodów i religii, jak i poprzez odnajdywanie, zgłębianie i szerzenie prawdy o przeszłości.

Modlimy się o wieczne odpoczywanie i Królestwo Niebieskie dla wszystkich niewinnych ofiar, które zginęły w bratobójczej wojnie w 1943 roku na Wołyniu i na innych ukraińskich i polskich ziemiach. Niech radują się życiem wiecznym i szczęśliwością, stojąc ze sprawiedliwymi po prawicy Pana!

Niech nastanie pokój i łaska Boża w duszach członków ich rodzin, by wojna, która już dawna wygasła na ziemi wołyńskiej, nie trwała w sercach ludzi.

Prosimy Boga, abyśmy się stali spadkobiercami duchowego heroizmu miłosiernych i miłujących ludzi współbraci, i by oddalił od nas pokusę złamanie prawa Bożego.

Niech Pan pomoże polskiemu i ukraińskiemu narodowi umocnić pokój wzajemny i dobre sąsiedztwo, by dzieliły się swym duchowym bogactwem na chwałę Bożą!

W imieniu Synodu Biskupów Kijowsko-Halickiego

Arcybiskupstwa Większego UKGK

+ Światosław

Kijowsko-Halicki Arcybiskup Większy

Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego

Kijów, Patriarszy Sobór Zmartwychwstania Pańskiego, 11.03. 2013 r.

(tł. Ks. Bogdan Pańczak)